تنها چند خط گریسته ام

میان دفتری که سالهاست لذت خودکاری را به خویش ندیده است:

 من نمیدانم چرا سهراب گفت:

"چشمها را باید شست جور دیگر باید دید"

من همه چیز را همانگونه که هست می بینم

 آیا آن کودکی را که دراز کردست دست

و یا آ ن گل که ز بی مهری دهر پژمردست

و یا آن کس که از تنهایی به نوشتن ترانه دل بست

جور دیگر دیدنش انصاف هست؟