مسعود كريمي

باران به زمين بارد و من عاشق و مستم                           ديوانه صفت بر سر راه تو نشستم

شايد كه بيايي تو برون از در خانه                                   چشمان خود از طعنه ي همسايه ببستم

چون مست شوم از رخ زيباي تو هر روز                             بگذار بفهمند كه من باده پرستم

ديوانه كند باده ي چشمان تو من را                                زآن روست كه من ساغر و پيمانه به دستم

روزي كه بديدم سر زلف سيه ات را                                   ديوانه شدم من همه افكار گسستم

اي خواهش ديرينه ي من باز برون آي                               ليلي شو كه من قيس بني عامرت هستم